İntihar Olasılığı Ölçeğinin (İOÖ) Klinik Örneklemde Geçerlik ve Güvenirliği
Zehra Atlı, Mehmet Eskin, Çiğdem Dereboy.
Amaç: Bu araştırma, ergen ve yetişkinlerde intihar risk değerlendirmesinde kullanılmak üzere Cull ve Gill (1990) tarafından geliştirilen İntihar Olasılığı Ölçeği (İOÖ)'nin klinik örneklemdeki geçerlik ve güvenirliğini inceleme amacı taşımaktadır. Yöntem: Çalışmaya toplam 428 (272 kadın, 156 erkek) kişi katılmıştır. Çalışma grubu katılımcıları (217 kişi) bir üniversite hastanesinin psikiyatri kliniğinde tedavi gören gönüllü hastalardan, kontrol grubu katılımcıları (211 kişi) ise Aydın il merkezinde oturan kişisel ilişkilerle ulaşılabilen ve çalışmaya katılmayı kabul eden kişiler arasından rasgele seçilmiştir. İstatistiksel çözümlemelerde doğrulayıcı faktör analizi (DFA), Cronbach Alpha Güvenirlik analizi, Pearson momentler çarpımı ve t-test teknikleri kullanılmıştır. Bulgular: Doğrulayıcı faktör analizi ile elde edilen bulgular ölçeğin orijinal çalışmasında elde edilen İOÖ'nin faktör yapısının geçerliğini desteklemiştir. Cronbach Güvenirlik Analizi ölçeğin iç tutarlılığının yüksek olduğunu, iki yarım güvenirliği analizi ise güvenilir bir ölçme aracı olduğunu göstermiştir. İOÖ'nin toplam puanının Beck Depresyon Ölçeği (BDE), Beck Umutsuzluk Ölçeği (BUÖ) ve Rosenberg Benlik Saygısı Ölçeği (RBSÖ) puanlarıyla beklenen yönde ve anlamlı düzeyde ilişkili olduğu bulunmuştur. Ayrıca bulgular ölçeğin halihazırda intihar düşüncesi olan ve olmayan gruplar ile intihar girişiminde bulunan ve bulunmayan grupları birbirinden ayırt edebildiğini göstermektedir. Ölçeğin gerek psikiyatrik hasta grubu gerekse tüm örneklem için en uygun kesme noktası 110 olarak bulunmuştur. Sonuç: Bulgular İOÖ'nin Türk klinik örneklemde kullanılabilecek güvenilir ve geçerli bir ölçme aracı olduğunu göstermiştir.