Özel Eğitim ve İlaç Alan Otistik Bozukluklu Çocukların Otistik Semptomlar Açısından Sekiz Haftalık İzlemi ve Ek Tanı Özellikleri
Seher Akbaş, Koray Karabekiroğlu, Ozan Pazvantoğlu, Ömer Böke.
Amaç: Bu çalışmanın amacı otistik bozukluk tanısı alan hastaların ek tanı ve sekiz haftalık poliklinik izlemi sırasında belirti dağılım özelliklerinin değerlendirilmesidir. Yöntem: Hastalar ve aileleriyle, çocuğa yönelik DSM-IV-TR tanı kriterlerine göre psikiyatrik değerlendirme yapılmıştır. Tanı alan hastaların anneleri başvuru sırasında Otizm Davranış Kontrol Kistesi (ODKL) ölçeğini ve Sorun Davranış Kontrol Listesi ölçeğini (SDKL) başvuru sırasında ve birer ay arayla toplam üç kez doldurmuşlardır. Sosyodemografik özellikler, başvuru sırasında hastaya ait hastalık ve tedavi bilgileri, başvuru sonrasındaki tanı ve tedavi bilgileri hasta dosya bilgilerinden elde edilmiştir. Bulgular: Çalışmaya yaş ortalamaları 4.51±1.62 27 olan 27 otistik çocuk alınmıştır. Çalışmada kullanılan ODKL ölçeğinin ortalaması 70.33±16.80 bulunmuştur. Dikkat eksikliği hiperaktivite sorunları oldukça yüksek oranda (%70.4) bulunmuştur. Başvuru sırasında ilaç ve özel eğitim olan ve almayan otistik çocuklarda SDKL puanları arasından anlamlı farklılık bulunmamıştır (p>0.05). Hastaların özel eğitim ve ilaç tedavisi düzenlendikten sonraki sekiz haftalık izlemde SDKL'ye göre otistik çocuklardaki sterotipi (p=0.003) ve hiperaktivite (p=0.015) davranışlarında anlamlı düzelme bulunmuştur. Sonuç: Otistik bozuklukta dikkat eksikliği ve hiperaktivite sorunları yüksek oranda bulunmuş, düzenlenen özel eğitim ve ilaç tedavilerin sekiz haftalık sürede sterotipi ve hiperaktivite belirtilerini azalttığı görülmüştür. Uygulanan yöntemlerin farklı belirti kümelerine farklı etkisi olabileceğinden, otizmin tedavisinde hem ek tanıların ayrıntılı incelenmesine hem de tedavi yöntemlerinin farklı belirtilere etkisinin daha ayrıntılı değerlendirilmesine ihtiyaç vardır.